Szybkie, wynoszące 6,7—10 Hz (400— 600/min), niemiarowe i niekoordynowane skurcze mięśnia komór nazywamy migotaniem. W tym stanie mięsień komór praktycznie nie przepompowuje zupełnie krwi, co prowadzi do zatrzymania krążenia. W trzepotaniu skurcze mięśnia komór są wolniejsze, ponieważ wynoszą 5—6,7 Hz (300—400/min), i bardziej miarowe. Etiologia. Przyczyną migotania lub trzepotania komór jest najczęściej niedotlenienie (zawał serca, zwężenie lewego ujścia tętniczego, kiła tętnicy głównej i in.), toksyczne działanie leków (naparstnica, rtęciowe środki moczopędne, niektóre środki znieczulające, chinidyna i in.) oraz zabiegi na sercu (cewnikowanie serca, operacje na zastawkach i tętnicach wieńcowych). Poza tym migotanie komór może wystąpić w następstwie innych zaburzeń rytmu serca, jak: wczesne skurcze dodatkowe, częstoskurcz komorowy lub blok przedsionkowo-komorowy. Objawy kliniczne. Zatrzymanie krążenia powoduje przede wszystkim objawy niedokrwienia mózgu. Po około 10 s występuje utrata przytomności, a po 30 s — pełne objawy śmierci klinicznej. W elektrokardiogramie stwierdza się typowy obraz nierównomiernego falowania linii izoelektrycznej z częstością ponad 6,7 Hz —, 400/min. Czasem stwierdzamy trzepotanie komór, w postaci sinusoidy o częstości wychyleń od 5 do 6,7 Hz (300—400/min). Rokowanie. Migotanie kilkusekundowe może ustąpić samoistnie. Jeżeli trwa kilkanaście sekund, to rokowanie uzależnione jest od szybkości wdrożenia terapii. Przy ciężkim uszkodzeniu serca i nawrotowych migotaniach komór rokowanie jest zawsze złe. Leczeniem z wyboru jest defibrylacja elektryczna. Defibrylacja farmakologiczna polega na dosercowym lub dożylnym wstrzyknięciu 500 mg amidu prokainy lub 100—200 mg ksylokainy.
odżywkilek ziołowyprawnik piaseczno
