Szybkość i rytmiczność pobudzeń serca jest regulowana przez węzeł zatokowy (Keith-Flacka), zlokalizowany w prawym przedsionku. Fizjologicznie proces depolaryzacji diastolicznej przebiega w komórkach tego węzła szybciej niż w innych częściach układu przewodzącego, dzięki czemu jest on głównym nadawcą rytmu. Wyzwala on pobudzenia z częstością około 1,2 Hz = 70/min (l— 1,7 Hz =. 60—100 min). Bardziej niż inne części układu bodźcotwórczo-przewodzącego podlega regulacji nerwowo-hormonalnej. Sympatykotonia przyspiesza, a wagotonia zwalnia częstość samo wzbudzania węzła zatokowego. Niżej leżące ośrodki bodźcotwórcze mają wolniejszą depolaryzację diastoliczną, stąd zanim dojdzie do ich samowzbudzenia, otrzymują one pobudzenie od węzła zatokowego i zostają pobudzane biernie. Węzeł przedsionkowo-komorowy (Taary), leżący w okolicy zatoki wieńcowej, powyżej zastawki trójdzielnej, po prawej stronie przegrody międzyprzedsionkowej, ma własny automatyzm o częstotliwości 0,66—0,85 Hz (40—50/ /min). Ośrodki leżące poniżej mają automatyzm własny jeszcze wolniejszy — 0,25—0,66 Hz (15—40/min). Również szybkość szerzenia się pobudzenia jest różna w różnych odcinkach układu przewodzącego serca. W przedsionkach bodziec rozchodzi się z szybkością 1000 mm/s, w węźle przedsionkowo-komorowym — 20—50 mm/s, w pęczku przedsionkowo-komorowym (Hisa) — 1000—1500 mm/s, a najszybciej w obrębie włókien Purkinjego — do 3000 mm/s. Przewodzenie zwalnia następnie w obrębie komór do 400 mm/s.
kursy kosmetycznesprzęt do ratownictwa medycznegoporadnik zdrowotny
