Czestoskurcz napadowy

Jeżeli ognisko ektopowe w przedsionku, węźle przedsionkowo-komorowym lub komorze zacznie nagle wzbudzać się z częstością wyższą niż węzeł zatokowy, to narzuca ono swój rytm sercu. Mówimy wówczas o częstoskurczu napadowym. Napad częstoskurczu charakteryzuje się nagłym początkiem oraz dużą częstością, wynoszącą 2,66—3,66 Hz (160— 220/min). Zdarzają się jednak także częstoskurcze napadowe o częstości 1,8—2,7 Hz (110—160/min) lub 3,66—5,5 Hz (220 —330/min). Etiopatogeneza napadów jest podobna jak przedwczesnych skurczów dodatkowych. Ośrodek niższego rzędu może dochodzić do głosu dzięki pobudzeniu zwrotnemu lub wskutek przyspieszenia depolaryzacji diastolicznej. Niejednokrotnie częstoskurcze napadowe rozpoczynają się skurczem dodatkowym, który wypada na fazę ranliwą (nadwrażliwą) rytmu podstawowego. Powodować je mogą czynniki pozasercowe i sercowe. W napadowych częstoskurczach komorowych mamy najczęściej do czynienia z organicznym uszkodzeniem mięśnia sercowego. Częstoskurczom napadowym towarzyszą: kołatanie serca, duszność, ból wieńcowy, zapaść lub wstrząs i niewydolność lewokomorowa. Charakterystyczny jest wielomocz (polyuiia), który rozpoczyna się już między 10 a 30 min trwania ataku i utrzymuje się aż do jego ustąpienia. Jego przyczyną jest przejściowe zahamowanie wydzielania hormonu antydiuretycznego jako następstwo stymulacji receptorów objętościowych prawego przedsionka ulegającego przejściowej rozstrzeni.
kurs wizażu test ciążowy Psycholog Warszawa