Zawałem serca nazywamy stan chorobowy, w którym dochodzi do zupełnego odcięcia pewnego obszaru mięśnia sercowego od ukrwienia wieńcowego na czas wystarczająco długi, aby wytworzyła się martwica.
Etiopatogeneza. Etiologia jest taka sama, jak w chorobie wieńcowej i dusznicy bolesnej. W 90% przypadków przyczyną pierwotną jest miażdżyca tętnic. Przyczyną bezpośrednią jest zatkanie światła naczynia wieńcowego wywołane najczęściej: zakrzepem śródnaczyniowym lub krwotokiem śródściennym (pod błoną wewnętrzną). Znacznie rzadziej spotyka się inne przyczyny; zator, obrzęk zapalny lub alergiczny. Uraz lub wstrząs mogą również spowodować ostre niedokrwienie i martwicę mięśnia sercowego. Anatomia patologiczna. 24-godzinny zawał serca może być trudny do rozpoznania na podstawie badania makroskopowego w czasie autopsji. Badaniem mikroskopowym stwierdza się ostrą martwicę włókien mięśniowych (obrzęk, zatarcie obrazu jąder komórkowych i poprzecznego prążkowania). Ognisko martwicze kilkudniowego zawału jest bladożółte, otoczone czerwonym rąbkiem przekrwienia. Z otoczenia zawału wrastają w ognisko zawałowe naczynia włosowate i fibroblasty. Zawał przebyty w obrazie sekcyjnym występuje w postaci żółtawobiałego ogniska zbitej tkanki łącznej. Zawał serca może być pełnościenny (martwica obejmuje całą ścianę od wsierdzia do osierdzia), niepełnościenny (podwsierdziowy) lub rzadziej w postaci rozsianych ognisk tkanki martwiczej.
biżuteria nazębnapsycholog Wrocław Klinika oferująca zapłodnienie in vitro
