Pod tym terminem rozumiemy przypadki choroby wieńcowej, których aktualny stan kliniczny nie pozwala zakwalifikować do przewlekłej niewydolności wieńcowej (angina pectoris), lecz równocześnie nie dochodzi w nich do wytworzenia się martwicy mięśnia sercowego. Jest to stan pośredni między dusznicą bolesna a zawałem serca. Etiologia. Przyczyną ostrej niewydolności wieńcowej może być niepełny zakrzep przyścienny lub krwotok pod błoną wewnętrzną tętnicy wieńcowej. Czasem ostra niewydolność wieńcowa towarzyszy innym chorobom, jak: wstrząs, zapaść, zatrucie tlenkiem węgla, ostre zaburzenia rytmu serca, zator tętnicy płucnej lub przełomy nadciśnieniowe i tarczycowe. Obraz kliniczny. Choroba zaczyna się nagle i objawia się nawracającymi atakami dusznicy bolesnej, które występują wielokrotnie w czasie najmniejszego wysiłku i spoczynku, a po nitroglicerynie ustępują tylko na krótki czas. W elektrokardiogramie występują typowe dla dusznicy bolesnej zmiany odcinka ST—T, które mogą utrzymać się niezależnie od bólu dusznicowego przez kilka dni lub tygodni. Mogą występować również zaburzenia rytmu serca. Ponieważ w przebiegu ostrej niewydolności wieńcowej może w końcu dojść do zupełnego zatkania światła naczynia i martwicy mięśnia sercowego, ten stan nosi również nazwę zawału zagrażającego (iniarctus myocardii imminens). W przebiegu ostrej niewydolności wieńcowej bez zawału nie występują: gorączka, podwyższona leukocytoza, przyspieszony opad, wzrost aktywności enzymów, spadek ciśnienia krwi lub inne objawy związane z martwicą mięśnia sercowego.
gabinet kosmetyczny krakówortodoncja Żoliborzlampy wrocław
