Chory z zawałem serca powinien być hospitalizowany w ośrodku intensywnej opieki kardiologicznej przez około 5—10 dni od początku choroby. Na oddziałach wewnętrznych powinny być w tym celu wydzielone sale intensywnego nadzoru. Należy w tym okresie monitorować w sposób ciągły elektrokardiogram, tętno, a w uzasadnionych przypadkach także oddychanie, oraz dokonywać wielokrotnie w ciągu dnia pomiarów ciśnienia tętniczego i centralnego ciśnienia żylnego. Do tego celu służy specjalna aparatura monitorująca. Zwiększony musi być również nadzór lekarsko-pielęgniarski. Ogólne zasady postępowania leczniczego:Leczenie spoczynkowe w łóżku trwa od 2 do 3 tygodni. Rehabilitację w zawale niepowikłanym rozpoczynamy już pod koniec l tygodnia choroby (ćwiczenia oddechowe). Przechodzimy stopniowo do gimnastyki w 2 tygodniu w pozycji leżącej, a w 3 tygodniu w pozycji siedzącej, oraz do pionizacji chorego i rozpoczynamy naukę chodzenia. Oczywiście tempo rehabilitacji zależy od stanu chorego i tolerancji wysiłku. Większość chorych, przy braku powikłań, dalszą rehabilitacje, po 2—3 tygodniach pobytu w szpitalu, odbywa w domu lub sanatorium. Dieta w świeżym zawale powinna być niskokaloryczna, płynna, bogatowitaminowa. Zwalczanie bólu polega na stosowaniu środków przeciwbólowych. Najczęściej stosowana była dotąd morfina w dawce 0,01—0,02 razem z atropiną 0,0005 podskórnie. Ze względu na możliwość wystąpienia po morfinie zaburzeńoddechowych lub zespołu nerwu błędnego coraz częściej stosuje się tzw. neuroleptoanalgezję.
Katarogłoszenia zdrowierekonstrukcja więzadła krzyżowego
