Migotaniem przedsionków nazywamy szybką, wynoszącą 5,7—10 Hz (340— 600/min), nieskoordynowaną i nieefektywną hemodynamicznie akcję przedsionków z wtórnym blokiem przedsionkowo-komorowym 11°. Klinicznie może ona mieć charakter napadowy lub przewlekły. Etiopatogeneza migotania przedsionków jest niejasna. Najbardziej prawdopodobną przyczyną są liczne nawroty fali pobudzenia, spowodowane niejednakowym czasem trwania refrakcji w różnych włóknach mięśnia przedsionków. Wskutek tego pobudzenie krąży po przedsionku i obejmuje włókna z krótszym okresem refrakcji. Powoduje to przedwczesną depolaryzację tych włókien. Szerzące się z szybkością 340— 600/min pobudzenia powodują jedynie częściowe i nierównomierne skurcze poszczególnych włókien mięśnia przedsionków. Przedsionek jako całość drży, a nie kurczy się. Brak skurczu przedsionków powoduje gorsze napełnienie komór i spadek ich rzutu skurczowego o 20—30%. Węzeł przedsionkowo-komorowy blokuje szybkie pobudzenie przedsionków w sposób nierównomierny. Akcja komór wykazuje niemiarowość zupełną (arrhythmia completa). W zależności od stopnia blokowania akcja komór może być wolna (bradyarrhythmia) lub szybka, do około 3 Hz = = 180/min (tachyarrhythmia). Przedsionki, a zwłaszcza lewy, mogą ulegać rozstrzeni. Zaburzony przepływ krwi w obrębie przedsionków usposabia do tworzenia się przyściennych zakrzepów.
dentysta warszawapsychoterapia warszawaProtetyka
